قانون 9-6-3؛ راهنمایی برای پس انداز اضطراری

احسان والیان
    • اشتراک‌گذاری
    • 315
    • 0
    قانون 9-6-3؛ راهنمایی برای پس انداز اضطراری

    اگر افرادی را تحت تکفل دارید مثلا صاحب فرزند هستید، سه ماه درآمد مبلغی نیست که برای پس انداز اضطراری کافی باشد. معمولا کارشناسان به چنین افرادی پس اندازی معادل شش ماه درآمد خالصشان را پیشنهاد می‌کنند.

    زندگی پر از تجربه‌ها و اتفاقات خوب و بد است. هر کدام از این اتفاقات به ما می‌آموزند که برای گام‌های بعدی چطور باید اقدام کنیم و از پیش برای رویارویی با آن‌چه که احتمال می‌رود در پیش باشد فکری کنیم. از تصادف ماشین شخصی‌مان گرفته تا شهریه دانشگاه و خرج بیمارستان همگی از اتفاقات اضطراری هستند که ممکن است در زندگی هر فرد رخ دهد. بسیاری از این اتفاقات و مخارج ناگهانی باعث شده است تا بسیاری از افراد به بدهی‌های سنگین بیفتند تا بتوانند در لحظه به برطرف کردن مشکلات ناشی از حادثه بپردازند. اما موضوع مهم این است که بدهی و اقساط – اگر در توان مالی فرد نباشد - می‌تواند کمرشکن باشد و فرد را دچار سقوط مالی کند. بنابراین بهتر است برای رفع اثرات این اتفاقات اضطراری - به جای وام با بهره بالا و اقساط آن - پس انداز اضطراری داشته باشیم. پس انداز اضطراری می‌تواند فرد را از غرق شدن در بدهی‌هایی که به خاطر اتفاقات و حوادث به وجود می‌آید، نجات دهد. اما گام اول برای این نوع پس انداز چیست؟ آیا قانونی وجود دارد که بدانیم با شرایط خاصی که داریم به چقدر پس انداز اضطراری نیاز داریم؟ قانون 9-6-3 می‎‌تواند در این زمینه به افراد کمک کند.

    3 ماه در قانون 9-6-3 نشانه چیست؟

    قانون بالا به معنای آن است که در صورتی که در شرایط خاصی قرار داشته باشید، به چقدر پس انداز اضطراری نیاز دارید. بیایید از عدد 3 که در این قانون آمده شروع کنیم. اگر شما شرایط زیر را داشته باشید، بهتر است دست کم به اندازه سه ماه از درآمدتان را پس انداز کرده باشید:

    شرایط اول: آیا فرزند دارید؟ وابستگی‌هایی مانند فرزند که مسئولیت‌شان از هر جهت به عهده ما است، می‌تواند روی اجرای قانون 9-6-3 تاثیر بگذارد. برآوردهای ماهانه هر فردی که دارای فرزند است – قبل از هر موضوع دیگر – متوجه نیازها و خواسته‌های وابسته به او یعنی فرزندش است. اما در صورتی که فرزند و وابستگی مالی دیگری وجود نداشته باشد، می‌توان به اندازه 3 ماه پس انداز درآمد را کافی دانست.

    شرایط دوم: آیا در خانه اجاره‌ای زندگی می‌کنید؟ از مخارجی که به شکل قابل توجهی بر درآمد هر فرد، به ویژه در شهرهای بزرگ، تاثیر می‌گذارد همین اجاره خانه است. بسیاری از افراد هستند که بخش عمده‌ای از درآمد خود را به اجاره خانه اختصاص می‌دهند. به افرادی که در چنین موقعیتی قرار دارند، پیشنهاد می‌شود که دست کم 3 ماه پس انداز اضطراری داشته باشند. این موضوع به دلیل آن است که نیازهای این افراد شدیدتر است. در حالی که برای صاحب خانه‌ها یا کسانی که در منزلی بدون پرداخت اجاره سکونت دارند، 3 ماه پس انداز داشتن کافی است تا آنها را در برابر ضربه‌هایی مانند بیکاری و بسیاری از مخارج پیش‌بینی نشده حفظ کند.

    شرایط سوم: آیا پشتوانه‌ای برای حمایت دارید یا دچار بدهی سنگین هستید؟ بزرگ‌ترین تاثیری که بدهی بر شروع برنامه‌های پس انداز و سرمایه گذاری می‌گذارد این است که فرد با قرار دادن پرداخت بدهی خود به عنوان اولویت اول سرمایه گذاری و پس انداز بازمی‌ماند. بر همین اساس برای کسانی که پشتوانه دارند پس اندازی به اندازه سه ماه درآمد خالص کافی است اما برای افرادی که بدهی بالایی دارند، پس اندازی به اندازه سه ماه درآمد فرد ممکن است کافی نباشد.

    عدد شش در قانون 9-6-3 به چه معنی است؟

    حالا که به مفهوم عدد 3 اشاره کردیم، نوبت به عدد 6 در قانون 9-6-3 می‌رسد. در بالا اشاره کردیم که اگر افرادی را تحت تکفل دارید مثلا صاحب فرزند هستید، سه ماه درآمد مبلغی نیست که برای پس انداز اضطراری کافی باشد. معمولا کارشناسان به چنین افرادی پس اندازی معادل شش ماه درآمد خالص را پیشنهاد می‌کنند. علاوه بر این، اگر درگیر مسایلی مانند وام‌های سنگین هستید، سعی کنید به اندازه 6 ماه درآمد خالصتان پس انداز برای روز مبادا داشته باشید.

    9 ماه در قانون 9-6-3 برای پس انداز اضطراری

    به یاد داشته باشیم که قانون 9-6-3 بیش از این‌که قانون باشد، دستورالعمل است. به این معنی که به ما می‌گوید چقدر پس انداز اضطراری با توجه به شرایط زندگی ما لازم است. اگر شرایط زندگی فرد به نحوی باشد که امکان بیکاری او بالا باشد یا حقوق خالص بسیار کمی بگیرد، بهتر است پس انداز اضطراری خود را به اندازه 9 ماه حقوق خالصش در نظر بگیرد. داشتن افراد تحت تکفل و مخارج بالای زندگی از جمله مواردی است که می‌‎تواند باعث شود بازه 9 ماهه برای برخی افراد مناسب باشد. در نهایت، پس انداز اضطراری نه تنها در موقعیت‌های اضطراری و مخارج ناگهانی به کمک ما می‌آید، بلکه در صورتی که قصد تغییر شغل داشته باشیم هم می‌تواند تا زمان انجام تغییر شغل از ما در مقابل مخارج زندگی محافظت کند.

    نتیجه‌گیری

    هدف از قانون 9-6-3 و برنامه‌ریزی برای پس انداز این است که در موقعیت‌هایی که در تنگنای مالی قرار گرفتیم بتوانیم از پس انداز اضطراری که از اجرای این قانون به دست آورده‌ایم، بهره‌مند شویم. پس انداز اضطراری و مدیریت سرمایه مناسب باعث می‌شود نیازی به دریافت وام‌های ناگهانی و با نرخ بهره بالا پیدا نکنیم و از قرض و بدهی‌هایی که هر روز بیش‌تر می‌شوند، جلوگیری کنیم. هر فرد باید تلاش کند تا برنامه مداومی برای پس انداز در نظر داشته باشد و اندوخته‌ای برای رویدادهایی که ممکن است رخ دهد در نظر بگیرد.